De geschiedenis van feminisme, zowel in Nederland als internationaal, is vanuit verschillende invalshoeken geschreven en beschreven met een hoogtepunt van studies in de jaren negentig en het begin van de twintigste eeuw.
De afgelopen jaren is er veel reflectie geweest op de geschiedschrijving van feminisme zelf en hoe (jonge) onderzoekers binnen en buiten de academie die onderzoek doen naar feminisme zich daar toe kunnen verhouden. [1] Onder begeleiding van Marijke Huisman en Marloes Hülsken gaan drie promovendi in gesprek over feministische praktijken, ideeën en geschiedschrijving. Wat voor inzichten kunnen hun benaderingen opleveren voor onderzoek naar de ontwikkelingen van feministische ideeën, (internationale)netwerken en institutionalisering? En wat levert oral history onderzoek naar feminismen de geschiedwetenschap op?