De toekomst van de historicus en archivaris zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Toch groeiden beide vakgebieden steeds een stukje verder uit elkaar. De archivaris van de toekomst doet zelf geen historisch onderzoek meer, maar is een expert op het gebied van digitaal beheer en wetgeving. Hij of zij richt zich op digitale dienstverlening aan burgers in de breedste betekenis en laat raadpleegomgevingen bouwen waar de oude inventarisindeling is losgelaten. Maar kan de historicus van de toekomst dat nog volgen? Kortom, het is tijd om te onderzoeken welke toekomst historici en archivarissen delen en hoe ze daarin kunnen samenwerken.
Archiefwet 2026 in de praktijk
Voor een archiefstuk onder de ogen van de historicus komt, heeft een archivaris al veel besluiten genomen op basis van de Archiefwet. De Archiefwet 2026 betekent een nieuwe stap in een langere lijn van archiefdienstverlening, die bepaald werd door gedachten over bijvoorbeeld archieven en democratie, openstelling voor onderzoek en digitalisering. Daardoor representeert de nieuwe Archiefwet net als zijn voorgangers maatschappelijke veranderingen. Wat is het effect daarvan op historisch onderzoek?
Beperkt openbaar archief
Doorzoekbaarheid, digitalisering en full tekst search staan, zeker wat betreft modernere archieven, op gespannen voet met privacywetgeving. De nieuwe Archiefwet lijkt meer ruimte te bieden om archieven ‘geheel beperkt openbaar’ te maken. Wat betekent dit en wat is het effect op historisch onderzoek?
Dataficeren
Voor zowel archivarissen als historici speelt dataficeren een cruciale rol. Maar vinden zij elkaar ook echt op dit terrein? Biedt het project HAICu een samenwerkingsmodel voor de toekomst?
Hierna volgt een korte reflectie van Maarje van Gelder, vanwege haar onderzoek naar machtsvertoon middels archieven in de vroegmoderne tijd. De sessie sluit af met een discussie onder leiding van Carolien Boender.