In een tijd waarin geschiedenis massaal wordt geconsumeerd via romans, series, sociale media en volksverhalen staan historici voor een spanningsveld. Verbeelding en narratief blijken onmisbaar om een breed publiek te bereiken, maar roepen tegelijkertijd vragen op over betrouwbaarheid, nuance en misleiding. Waar ligt de grens tussen verantwoorde interpretatie en desinformatie?
Deze hybride sessie onderzoekt hoe het reconstrueren van plausibele verhaallijnen op basis van historische bronnen kan plaatsvinden zonder bij te dragen aan fake news. De sessie combineert een korte wandeling met een interactieve verdiepingsronde.
Tijdens de wandeling worden deelnemers meegenomen in twee Leidse volksverhalen die verankerd zijn in het stedelijke beeld. Welke claims worden hier gedaan? Wat is aantoonbaar, wat is interpretatie en wat blijft onuitgesproken?
In het tweede deel werken deelnemers gezamenlijk aan een herformulering van één van deze verhalen. Daarbij staat de vraag centraal hoe lacunes en bronproblemen zichtbaar kunnen worden gemaakt zonder de overtuigingskracht en verbeelding van het narratief te verliezen. Welke keuzes dragen bij aan vertrouwen? En hoe breng je dit op een aansprekende manier terug naar het publiek?
De sessie is confronterend waar nodig, maar vooral constructief. Zij nodigt historici, erfgoedprofessionals, docenten en makers uit om te reflecteren op hun rol in het vormgeven van historische betekenis in een samenleving waarin feit en fictie steeds vaker samenkomen.